Bók dagsins

Regnhlífarnar í New York

Eftir fjóra þætti þá á ég ennþá í bölvuðum vandræðum með þátt Þorsteins Joð, Regnhlífarnar í New York. Þorsteinn er klár, hugmyndaríkur og hefur alveg sans fyrir skáldskap. Þættirnir fljóta vel og viðmælendurnir koma almennt vel frá sínu, einn og einn í fyrstu tveim þáttunum voru að vísu að segja lítið áhugavert en það hefur lagast. Hápunktarnir fyrir mér hingað til er heimsókn Rásar tvö manna að ræða rokkbækur, ferðasöguspjall Þóru og Einars Fals og sérstaklega þó uppáhaldsbækur Guðrúnar Helgadóttur. Þátturinn er ótvírætt skemmtilegur. En það er eitthvað að trufla mig, eins og þátturinn vinni frekar á stigum en rothöggi.
Kannski þetta: mér datt ekki nein bók í hug sem þátturinn hafði vakið hjá mér löngun til að lesa. Helst að Þóra hafi farið langt með að selja mér Kríubækurnar. En af hverju er þetta? Hvað vantar? Einlægni? Meiri tíma? Er hugsanlega nær ómögulegt að finna þá einlægni sem þarf í magasínþætti í sjónvarpi? Hér er ég ekki að saka umsjónarmenn né gesti um kaldhæðni, fjarri því – en þó hefur enginn fellt niður brynjuna í þessum þáttum.
Máski er vandamálið í stefnuyfirlýsingunni eins og hún birtist á einum stað á heimasíðu þáttarins: „Það er hægt að tala um bækur eins og hvað annað, veðrið eða leikinn í gærkvöldi.“ En oftast leiðist mér snatt um veðrið og fótboltaumræðan á Íslandi er engan veginn á nógu háu plani. Þorsteinn Joð má eiga það að hafa rifið hana aðeins upp, án þess þó að hún sé ennþá komin á það plan sem menn eins og Simon Kuper, Phil Ball, Uli-Hesse Lichtenberger, Roberto Gotta og Nick Hornby komast á, menn sem nota fótbolta til þess að komast að einhverjum sannleika um samfélagið sem við búum í og hvernig þau hafa breyst án þess að það verði nokkurn tímann á kostnað töfra leiksins sjálfs.
En af einhverjum ástæðum eru allir á Íslandi ofboðslega hræddir við einhvern stall, það að verða háfleygir. Það er svo sem skiljanlegt í ljósi almennrar umræðu um bókmenntir á Íslandi, sautjánda júní ræður um Jónas og innihaldslaust lof á nóbelskáldið og höfunda Íslendingasagna, oftast orðskrúð um ekki neitt. En þetta daglega hjal er ekkert skárra, já hmm þetta var nú ágeytis afþreying svosem. Eða Vala Matt að mæra allt og ekkert. Ég er þó ekki beinlínis að saka þáttinn um að vera í öðru hvoru þessara horna, frekar að hann sé ennþá í einhverjum óþægilegum dans í kringum miðjuna, kjarnann, án þess að hafa ennþá komist þangað. Það eru sex þættir eftir – kannski hefst þetta? En núna er eins og þátturinn sé jafnvel of extrovert – og bækur eru oftast að höfða til introvertsins í okkur. Öll eigum við það til að verða eins og ómálga börn þegar eitthvað virkilega snertir við okkur og það er þetta sem verður alltaf jafn erfitt að komast yfir í bókaumræðu fjölmiðlanna, einlægnin á það til að stama. Það vantar að gera virkilega tilraun til að leyta innávið. Hingað til hafa þetta í raun verið margar góðar skissur, en fáar almennilegar myndir.

Hin heilaga fjölskylda

Í Kastljósi um daginn var fjölskyldan til umræðu. Fyrsta spurningin snérist um áramótaræður æðstu manna ríkis og þjóðkirkju og var spurt hvort viðhorf þau sem þar endurspegluðust væru gamaldags. Ég heyrði hvorki ræðu biskups né forsætisráðherra – enda þykir mér óþarfi að demba mér í þunglyndi á gamlársdag að óþörfu – en mér þykja nær öll viðhorf sem heyrast í fjölmiðlum um málefni fjölskyldunnar vera gamaldags.
Hér voru vissulega mættar tvær konur (Sigrún Júlíusdóttir og Hrefna Friðriksdóttir) sem höfðu eitthvað raunverulega velt þessum málum fyrir sér og með markvissari spurningum þulanna og lengri þætti hefði líklega getað orðið alvöru umræða úr þessu, sérstaklega nefndi Sigrún ýmsa hluti sem fullrar athygli voru verðir. En engu að síður voru þær sem og þulirnir að einhverju leyti fangar umræðu sem fyrir langa löngu er orðin steingeld. Ástæðan?
Eitt af því fáa sem allir stjórnmálaflokkar landsins virðast geta komið sér saman um, hvar sem þeir annars standa, er að nú skuli nú leggja áherslu á fjölskylduna. Þrátt fyrir þetta telur Hrefna í þættinum að nauðsynlegt sé að kalla eftir að „hið opinbera sýni samstöðu í að beina sjónum að málefnum fjölskyldunnar.“ Það þrátt fyrir að þetta virðist vera aðalkosningaloforðið kosningar eftir kosningar – og um leið minnist engin, kosningar eftir kosningar, á algengustu fjölskyldugerðina, fjölskyldugerð sem verður sífellt algengari, fjölskyldugerð sem varla er hægt að kalla fjölskyldu, þá sem búa einir. Það er engum kosningaloforðum beint til okkar, það mætti helst halda að einstæðingar séu aumingjar sem gráta úr sér augun á hverju kvöldi yfir að vera nú ekki hluti af fjölskyldu. Eða að þeir lifi hinu besta lífi sem mögulegt sé, frjálsir eins og fuglinn án allra skuldbindinga. Allt fer það eftir því hvað hentar orðræðunni hverju sinni.
Þessi seinni rök eru oft notuð þegar rætt er um vinnutíma; vinnumarkaður þarf að koma til móts við þarfir foreldra. Þá eru alltaf þeir sem búa einir fríir og frjálsir. En hafa einbúar engar þarfir, er óhugsandi að þeir hafi einhverjar skuldbindingar? Eiga þeir alltaf og að eilífu að lúffa þegar kemur að skiptingu vinnutíma? Er ekki eðlilegra að það sé tekið tillit til allra? Það ber að athuga að, rétt eins og allar fjölskyldugerðir, hefur það bæði kosti og galla að búa einn. Gallarnir eru helst þeir að allt deilist aðeins með einum, kostnaður við fæði, húsnæði og annað sem mætti annars samnýta að einhverju og hagkvæmara leyti. Það er ekki á neinn hátt reynt að koma til móts við þessa galla eins og gert er í tilfelli fjölskyldufólks.
Það er ekki gott að einstaklingar fórni hamingjusamri einbúð sinni og gangi í óhamingjusamt fjölskyldulíf út af þrýstingi frá stjórnvöldum. Rétt eins og það væri ekki jákvætt að hamingjusamar fjölskyldur sundrist í óhamingjusama einstaklinga vegna þrýstings frá stjórnvöldum. Einmitt þess vegna á hið opinbera að vera hlutlaust í þessum málum, allir, hvort sem er þeir búa einir eða með öðrum, verða hamingjusamari ef það er þeirra eigin val óháð duttlungum misviturra stjórnmálamanna. Það á vissulega að skipta sér af, ég bið alls ekki um að barnabætur eða annað slíkt sé lagt af. En það á að veita fólki þá þjónustu sem það þarf þannig að réttlátt sé og út frá forsendum fjölskylduhags fólksins sjálfs, ekki því hvernig ríkið vill helst að þeir fjölskylduhagir séu. Svo ég vitni í þau orð Sigrúnar sem mér þótti gullkorn þáttarins: Ríkinu ber að sinna hinum ólíku þörfum hinna ýmsu hópa. Það á ekki að stjórna því hverjir hóparnir séu og hvernig þeir eru samsettir.
Þar liggur nefnilega stærsta vandamálið. Hið opinbera á að aðstoða fjölskyldur og létta þeim lífið, slíkt er hið besta mál. En það á ekki að gera fjölskylduna að einhverjum draum sem hið æðsta allra gilda, einstaklingarnir eru nefinlega fullfærir um að dreyma sína drauma sjálfir. Fyrir einni, tveim öldum var fjölskyldugerðin ekki bara börn og foreldrar heldur líka ömmur og afar og vinnuhjú og jafnvel börn þeirra. Þessi margnefnda hamingjusama kjarnafjölskylda sem nær allir þjóðfélagsþegnar tilheyrðu er því í raun aðeins veruleiki sem var til staðar í örskotsstund í sögu okkar. Nú er þessi kjarnafjölskylda aðeins einn af mörgum möguleikum fólks til þess að haga lífsmunstri sínu.
Í umræddum þætti kom fram að það er ekki langt síðan byrjað var að tala um fjölskyldulíf samkynhneigðra, það er ekki enn byrjað að tala um fjölskyldulíf einstæðra og barnlausra. Því fyrr sem þjóðfélagsumræðan tekur inn allar þær raddir sem innan þjóðfélagsins eru því fyrr er hugsanlegt að sú umræða komist eitthvað úr sporunum.
Þetta er nefnilega ekki einkamál okkar sem búum ein. Þetta skiptir líka alla þá máli sem hafa hugsanlega stofnað fjölskyldu áður en þeir voru tilbúnir til þess og hafa af þeim sökum hætt í námi eða á einhvern annan hátt ekki getað uppfyllt drauma sína. Sömuleiðis þá sem hafa stofnað fjölskyldu áður en þeir voru tilbúnir til þess með þeim afleiðingum að téð fjölskylda splundraðist þar sem forsendur voru ekki réttar með tilheyrandi sárindum fyrir alla aðila. Eins þá sem eru í fjölskyldu sem þá langaði aldrei í og líður ekki vel í en stofnuðu til af þeirri ástæðu einni að þeim hafði verið seldur draumur sem var ekki þeirra.

Að segja, eða segja ekki….af sér!

Mál málanna þessa vikuna er auðvitað afsögn Róberts Marshalls. Þetta er í fyrsta skipti sem blaðamaður segir af sér í kjölfar mistaka við vinnu sína hér á landi. Hverjum sýnist sitt um ákvörðun Róberts, eins og gengur, en ég er nokkuð sátt við þessa ákvörðun hans. Þetta eru vissulega stórtæk viðbrögð af hans hálfu, en að sama skapi sýnir hann í verki eigin „prinsipp“.

Afsagnir hafa verið fátíðar á Íslandi hingað til. Margir eru sjálfsagt hræddir við að lýsa ánægju sinni með Róbert, enda má segja að afsögn hans hafi aukið þrýsting á aðra að segja af sér ef þeir verða uppvísir að mistökum. Þetta á ekki eingöngu við um blaðamenn, að sjálfsögðu, heldur ekki síður ráðamenn samfélagsins.

Ein skoðunin sem ég hef heyrt er að með því að bregðast skjótt við og segja af sér, hafi Róbert skotið gagnrýnendum sínum ref fyrir rass. Umræðan hafi nú að miklu leyti snúist um að hann hefði ekki þurft að segja af sér, samúðin beinist nú að Róberti sjálfum og hvort hann verði ekki bara grátbeðinn um að koma aftur til starfa. Það er að minnsta kosti nokkuð víst að hann mun ekki verða atvinnulaus lengi. Eins og einhver sagði þarf hann bara að semja nýja „Marshall áætlun“ og koma sér að verki.

Hin hliðin á máli Róberts er svo formennska hans í B.Í., en ljóst er nú orðið að hann mun sitja a.m.k. fram að næsta aðalfundi. Þá hyggst hann síðan bjóða sig fram til áframhaldandi setu. Sumir telja undarlegt að sitja þar áfram, enda sé hann nú ekki starfandi blaðamaður og hafi auk þess stór mistök á bakinu. Mín skoðun er hins vegar sú að með afsögninni hafi hann axlað fulla ábyrgð á mistökum sínum (og kannski rúmlega það), sem hefðu geta komið fyrir hvern sem er. Þá er Róbert blaðamaður af lífi og sál, sem sýnt hefur að honum er annt um vinnubrögð blaðamanna og orðspor stéttarinnar. Hann er hugsjónamaður sem hefur að mínu viti staðið sig vel. Ég sé því ekki af hverju hann ætti að segja af sér sem formaður B.Í.. Ef stéttin er óánægð með störf hans fyrir félagið getur hún kosið hann burt á næsta aðalfundi.

Annað sem vakti athygli mína þessa vikuna var heimildarmynd sem sýnd var í Sjónvarpinu á sunnudagskvöldið. Nafni Róberts, Douglas, hefur m.a. gert myndirnar „Íslenski draumurinn“ og „Maður eins og ég“, en sendi nú frá sér heimildamynd um nokkra einstaklinga sem vinna í Mjóddinni.

Efniviður myndarinnar fannst mér nokkuð góður, þrátt fyrir augljósa vísun í heimildamyndina um Hlemm, sem sýnd var fyrir nokkru síðan. Ég viðurkenni fúslega að ég sat sem límd fyrir framan sjónvarpið og skellihló að vitleysunni sem vall upp úr persónum myndarinnar. Raunar fannst mér sumar þeirra með svo miklum ólíkindum, að ég átti bágt með að trúa því að ekki væri leikið eftir handriti. En…

Ég er ekki mikill aðdáandi Dogma stílsins og þessi mynd fannst mér bera öll hans verstu einkenni. Myndatakan var ömurleg, flöktandi og ómarkviss, auk þess sem allir litir voru gráir. Klippingin fannst mér líka stundum furðuleg, þar sem frásagnir persónanna voru klipptar í sundur á undarlegum stöðum, farið frá umræðuefnum hálfkláruðum og komið aftur að þeim síðar með klaufalegum hætti. Ég hafði ekki á tilfinningunni að mikil vinna lægi á bak við myndina, en var mjög hrifin af því að í lok hennar var sagt frá því hvað persónur hennar væru að gera ári síðar.

Sjónvarp... BEZT í heimi

Sjónvarpið, þvílík snilld! Ég hef nú ætíð verið mikið fyrir sjónvarp og lýsti því yfir á göngu milli skólahúsa í vikunni að um leið og ég kæmist á vinnumarkaðinn ætlaði ég að fá mér digital Ísland með Stöð 2 og öllum pakkanum. Ég ætla nú ekki að draga neitt úr þessum yfirlýsingum heldur gæti farið svo að þetta gerðist áður en ég byrja að vinna, kannski bara í sumar ef freistingarnar verða einhverjar.
Í þessari leiðarbók langar mig til að fjalla um þennan magnaða þátt sem Stöð 2 er með um þessar mundir. Idol-stjörnuleit heitir þátturinn og heitið jájá.. það er allt í lagi finnst mér. Þáttastjórnendurnir, Jói og Simmi virðast vera nokkuð góðir gæjar en mér finnst stundum eins og þeir mættu vera betur skólaðir. Ef ég man rétt hófst ferill þeirra á popptíví í þættinum 70 mínútur. Eflaust byrjuðu þeir með þann þátt en þó er ég ekki alveg viss þar sem ég hef nú ekki búið lengi hér á höfuðborgarsvæðinu. En 70 mínútur er víst liðin tíð í dag! Aftur að þáttastjórnendum Idol-stjörnuleitar. Ég sá þáttinn síðastliðinn föstudag (21.jan) og mér var eiginlega ofboðið af þessum kumpánum. Diskóþema var í þættinum og mættu þeir galvaski í þröngum diskógöllum með bringuhárin sjáanleg. Þeir reyna yfirleitt að koma með létta brandara svona til að byrja með og spauga mikið til að hafa áhorfendur ánægða. Jói kom eiginlega með sama brandara og þáttinn á undan, þar sem hann sagði gestadómarann vera Kristján Jóhannsson. Mér fannst það ekkert sérstaklega fyndið.
Ég horfði á þennan þátt með svolítið gagnrýnum huga á stjórnendurna og mér tókst að finna ótal hluti sem var að hjá þeim. Mér fannst vera ótrúlega mikið hik á þeim á stundum og greinilega ekki nógu mikið æfðir eftir handriti þáttarins. Þetta gerist allt í beinni útsendingu þannig að það er svosum ekkert skrítið þó að ýmislegt klikki. Eftir að hver keppandi hafði lokið við að syngja kom alltaf nærmynd af strákunum og áttu þeir þá að segja „…og dómnefnd”. Það var a.m.k. einu sinni sem þeir klikkuðu á þessu smáatriði í þættinum. Myndin kom að þeim og þeir sögðu ekki neitt nema þegar skotið var að fara af þeim og á dómnefndina, reyndar held ég að dómnefndin hafi byrjað að tala áður en skotið kom af strákunum þannig að þetta var ekkert skrítið. Jú þetta var svoldið skrítið og mistökin skrifuð á báða aðila í þetta skipti. Held að þetta hafi ekki komið aftur fyrir í þættinum.
En það er nú svo að þáttastjórnendurnir virðast njóta virðingar í samfélaginu þrátt fyrir sinn aulahúmor sem maður nær ef maður er í rétta skapinu. Ég hef kannski ekkert verið í rétta skapinu þegar ég horfði á þennan þátt… já það gæti verið svo! Held að það gæti verið góð skemmtun að horfa á þennan þátt í góðum hópi og með glas við hönd… reyni það kannski næst.

Heimóttaskapur – þegar veður leyfir

(Leiðabók 26. janúar 2005)

Sjónvarp allra landsmanna var með óvenju margar erlendar fréttir á þriðjudaginn. Þær voru fjórar talsins, þar á meðal önnur [1] og þriðja frétt. Sú síðasta var óvenjulegt dæmi um skemmtilega frétt sem var í alvörunni skemmtileg, frétt um óvenjulegt samband flóðhestsins Owens og fósturmóður hans, skjaldbökunnar Umse. Önnur var um jarðskjálfta í Asíu en þær tvær sem fremst voru settar í fréttatímann voru um veður. Fárviðri vissulega, en þó læðist að manni sá grunur að jafnvel þegar kemur að erlendum fréttum þá grípi um sig hin séríslenska árátta að gera veðrið að umræðuefni. Við þekkjum veðrið. Við getum samsamað okkur með þeim sem lenda í veðurofsa en ekki þeim sem lenda í stríði, við þekkjum það ekki.
Þetta finnst örugglega einhverjum sætt en satt best að segja er þetta áhyggjuefni. Vissulega voru báðar fréttirnar góðar og gildar og áttu heima í fréttatímanum en það á við svo margar aðrar erlendar fréttir sem við aldrei sjáum. Allar erlendu fréttirnar tengdust náttúrunni, maðurinn var aðeins í óviljugu aukahlutverki. Þetta eru allt fréttir sem ekki þarf að taka afstöðu til, það eru engar mannlegar syndir í spilinu. Í mesta lagi vont skipulag. Að því leytinu til eru þetta þægilegri fréttir, ekki þarf að taka afstöðu gagnvart ástandi heimsins. En heimurinn er búin að minnka, við berum okkar ábyrgð á téðu ástandi heimsins líkt og aðrir. Segja má að það komi að einhverju leiti fram í umræðum um Íraksstríðið í sama fréttatíma – en sú frétt var þó algerlega innlend, eins og verið hefur undanfarið. Hætt er við að þeir sem aðeins fylgjast með fréttum á RÚV viti aðeins að það séu ennþá óöld í Írak af því Steingrímur J. og Össur segja það. En þar sem Davíð og Halldór segja að það sé bara örlítil ólga í nokkrum héruðum þá hljóti þetta nú að vera í lagi.
Þá eru ekki nefnd öll þau stríð og hungursneiðar sem ekki koma til umræðu á hinu háa alþingi. En ekki er síður skortur á jákvæðum / hlutlausum erlendum fréttum, sem dæmi hefur stækkun ESB lítið pláss fengið. Markvissari vinna með erlendar fréttir eru ekki bara nauðsynlegar vegna þess hve sífellt virkari þátttakandi Ísland er að verða í umheiminum heldur líka til þess að bæta fréttatímann, það myndi þýða að standardinn á íslenskum fréttum myndi aukast um leið því þær þyrftu að standast samkeppni við hinar erlendu. Líklegt er að hugtakið gúrka yrði þá fljótt að deyja út, heimurinn er of stór fyrir slíkar gúrkur.

[1] ákveðin galli þó að önnur frétt var síðust í helstinu, þeir sem hefðu aðeins ætlað að horfa a hana hefðu verið líklegir til að skreppa frá og reikna með fréttinni í fyrsta lagi um miðjan fréttatíma

Auðmeltir myndrænir pakkar?

Molar úr portfolio: Í fyrsta tíma var farið yfir efni námskeiðsins og fjallað um helstu kosti og galla sjónvarpsmiðilsins. Sjónvarp er myndmiðill og getur sem slíkur verið mjög áhrifaríkur og fært mann nær eða alveg að vettvangi á einni svipstundu. Sjónvarp er hins vegar flókinn miðill og dýr í framkvæmd (þar sem metnaður er mikill) og á Íslandi er hlutfallslega lítið um beinar útsendingar og fréttatímar fáir. Mér virðist enda að sjónvarpsfréttir hér verði að einskorða sig við að fjalla um allra helstu tíðindin og velja t.d. aðeins 3-5 stærstu atburðina í erlendum fréttum hvert kvöld. Í þeim efnum eru eyðurnar gríðarstórar. Þær eru einnig fyrir hendi í innlendri umfjöllun, en ekki eins “stórar”. Hvað þetta varðar standa prentmiðlarnir sjónvarpinu framar. Ég geri hins vegar ráð fyrir því að mjög mörgum einstaklingum dugi það ágætlega að fá fréttir hvers dags í einum auðmeltum myndrænum pakka.

Sem fréttamiðill getur sjónvarp hins vegar bætt þetta nokkuð upp með velheppnuðum dagskrárþáttum utan hefðbundins fréttatíma. Hjá RÚV er Kastljósið formlega samloðandi fréttastofunni og hjá Stöð 2 eru Ísland í bítið og Íslandi í dag oft með fréttatengt efni (þótt þættirnir séu aðskildir frá fréttastofunni) og hið sama má segja um Sunnudagsþátt Skjás Eins, þótt hann sé byggður upp með óhefðbundnum hætti (sem nánar verður fjallað um í ofangreindu vinnuhópsverkefni). Þjóðfélagsumræðunni er og gerð skil með ýmsum öðrum hætti í þáttum eins og Brennidepli (RÚV), Sjálfstætt fólk (Stöð 2) og í þætti Gísla Marteins Baldurssonar. Síðastnefndi þátturinn er vissulega fyrst og fremst létt afþreyingarefni, en á stundum eru viðmælendur hans slíkir að fréttnæmt má teljast. Það var að vísu ekkert sérstaklega fréttatengt efnið sem var á boðstólunum í þeim þætti sem við fylgdumst með í vinnslu hjá Gísla Marteini í heimsókn okkar að Efstaleiti, en þeim mun fróðlegra að fylgjast með hinum faglegu vinnubrögðum sem hvarvetna glitti í við gerð þáttarins. Ég hef sjálfur komist í kynni við “baksvið” sambærilegra sjónvarpsþáttagerða, meðal annars í Kastljósi (RÚV), Íslandi í bítið (Stöð 2) og í þætti sem Mörður Árnason og Hannes Hólmsteinn Gissurarson stýrðu til skiptið hjá Skjá Einum, en nafni þáttanna hef ég gleymt. Það var mjög lærdómsríkt að kynnast tæknilegri getu og faglegri frammistöðu fólksins hjá RÚV og kom hún sterklega upp í hugann þegar ég fylgdist síðar með Sunnudagsþætti á Skjá Einum, þar sem Illugi Gunnarsson afsakaði hljóðnematruflanir með vísan til þess að þeir (“við”) væru “low-budget” stöð. En útsending er oft flókin og mistök verða hjá RÚV einnig og því miður ekki ósjaldan í fréttatíma RÚV-sjónvarpsins. Það hefur Elín Hirst kynnt og hefur maður ósjaldan á undanförnum mánuðum þóst greina pirring í fasi hennar vegna tæknilegra misfella í fréttatímum. En það er eðlilegt, því auðvitað er markmiðið að láta allt ganga snurðulaust fyrir sig og hjá RÚV var jú verið að innleiða nýja tækni.

Í mér býr töluverð tilhlökkun að takast á við sjónvarpsverkefnið sem fyrirhugað er hjá RÚV. Mér er í mun að velja raunhæft fréttaverkefni, því óþarfi er að ætla sér að frelsa heiminn í einni svona dulítilli starfsþjálfun. Geymi mér það.

Ég hef reynt að fylgjast með öllum fréttatímum sjónvarpsstöðvanna, en verð að viðurkenna að ég náði þeim ekki öllum. Mér hefur virst fréttamat hafa verið mjög eðlilegt hjá báðum fréttastofum hvað innlenda atburði varðar. Ég er t.d. ósammála þeim röddum sem telja að of langt sé gengið með umfjöllunina um ákvörðun forsætis- og utanríkisráðherra (einna) um stuðning við stríðið við Írak og um veru okkar á lista yfir hinar staðföstu þjóðir. Af fréttastofunum tveimur hef ég nánar fylgst með fréttastofu Stöðvar 2, með í huga það ákvæði í innanhúss-siðareglum fréttastofunnar að veita skuli stjórnvöldum aðhald. Ég sé ekki betur en að eftir brotthvarf Sigríðar Árnadóttur hafi þetta ákvæði fengið aukna áherslu. Meira áberandi breyting er hins vegar sú, að sumar fréttirnar eru orðnar “DV-legri”. Dæmi um þetta er viðtal við konu sem hafði farið í fóstureyðingu fyrir mörgum árum og telur sig nú ekki hafa fengið lögskyldar leiðbeiningar/ráðleggingar.

fþg